Gezi koğuşu küresel sanata dönüşüyor

BİRİNCİ YAZI

KOĞUŞTA YEMEK DEĞİL DE ÖLÜM ORUCU MU YAPSAYDI

Umudumu kesmek üzereydim…

Büyük bir düş kırıklığı içindeydim.

Çünkü sanmıştım ki, “Gezi Koğuşundan gelen” bu sesi herkes fark edecek, üzerine atılacak, yayacak.

Gezi Davası tutuklularından Çiğdem Mater koğuşundan yemek tarifleri yapmaya başladı.

Cezaevi kantininde bulunan malzeme ile yapılan yemeklerdi bunlar.

Çok hoşuma gitmişti…

Bir insanın en haksız durumlarda bile sesini hayata ait güzel şeylerle duyurmaya çalışmasını çok umut verici bulmuştum. Gezi’nin yaratıcılığına uygun bir buluştu.

İşte o duygu ve beklenti ile yazmıştım bu haberi…

***

Tek kelime ses gelmedi bizim mahalleden.

Oysa yemek yapmak yerine ölüm orucu yapsaydı herkes anında atılırdı üzerine.

Aydınlar oralara kadar gider, görüşürler, seslerini duyururlardı.

Ama derin bir düş kırıklığı ile bir kere daha anladım ki, bizim ülkemizin genetik itiraz biçimi ölümle oluyor.

“Şehitlik” kültürünü sadece dindar ve milliyetçi

kesimin ruh hali zannediyordum, meğer hepimize sirayet etmiş bir duyguymuş bu…

Haksız yere tutuklanan bir insan itirazını, hayata bağlılık biçimindeki bir eylemle duyurmaya kalktığı zaman, kimse kulağını vermezmiş o eyleme…

Dün nihayet bir ses geldi.

Hem de çok hoşuma giden, bana çok umut verecek bir yerden.

İKİNCİ YAZI

SAKINCALI KÜRATÖR’ÜN BİR KABAHATI DA “KOĞUŞTAKİ ŞEFLE” DAYANIŞMASI MIYDI

Eski Hürriyet çalışanı Cansu Çamlıbel harika mülakatlar yapıyor.

Yaptığı her mülakat gündeme damgasını vuruyor.

Dün de İKSV’deki bu krizle ilgili olarak Defne Ayas’la konuştu.

Hani şu, Danışma Kurulu tarafından İstanbul Bienali’ne küratör seçilen ancak, İKSV yönetimi tarafından “Sakıncalı” bulunarak başkasına verilen sanat uzmanı…

Çok güzel bir mülakat.

***

Bir kültür insanının sanatla, siyaseti, sanatla günlük hayatı nasıl yaratıcı formatlarla bir itiraz haline getirdiğini çok güzel ve zarif bir dille anlatıyor.

Hayranlıkla okudum.

İşte o mülakatta Çigdem Mater’in Gezi Koğuşu’da başlattığı bu çabanın nasıl küresel bir sanata dönüşebileceğini anlatıyor.

***

Ondan aktarıyorum:

“Acının içinde, ortasında nasıl durabiliriz ve acıları nasıl dönüştürebiliriz? Sanatın buradaki işlevsel fonksiyonu nedir? Acının ortasında durmak ve acıyı dönüştürmek. Çiğdem Mater’in kettle ile yaptığı yemekler de budur. Bir acıyı dönüştürme projesidir, o koşullar içinden üretmeye devam etmektir. Sonuçta bizim ülkemizde hep bir kutuplaşma oluyor; her şey ya siyah ya beyaz algılanıyor. Bizim arayışımız ise gri alanlara nasıl oksijen alanı açabiliriz üzerine kurulu.”

Evet mesele bu…

Acıyı ille de ölümle mi anlatmalıyız…

Yoksa hayata bağlılıkla da anlatabilir miyiz…

***

Okurken düşündüm.

Acaba onun “Sakıncalı küratör” sınıfına sokulmasının bir nedeni de bu olabilir mi…

Yani Gezi koğuşundaki şefle bu dayanışması…

ÜÇÜNCÜ YAZI

OPERADAKİ HAYALET İKSV’DE PANDORANIN KUTUSU AÇTI

Bu arada Çiğdem Mater, İKSV’de, İstanbul Bianil’inde, daha önce Venedik Bieanali’ndeki Türk pavyonunun kapalı kapıları ardında yaşananları da pek bilmediğimiz ilginç olaylarla anlatıyor.

Tam bir “Thriller” gibi…Meğer neler yaşanmış o sırada…

Anlıyorum ki, “Operadaki hayalet”, artık İstanbul Bienali’nin salonlarında dolaşmaya başlamış, Pandora’nın kutusunu açmış.

Bundan sonra o hayaletin dolaştığı salonları daha çok konuşacağız.

Her şeyden önce de şu sorunun cevabını tartışacağız:

“İstanbul Bienali kimindir?”

Sponsor ailelerin mi…

Yöneticilerin mi…

İstanbul’un mu…

Devletin mi…

Kültürün mü…

Yoksa bir kültür nomenklaturasının mı…

Tam New York Times’lık konular…

DÖRDÜNCÜ YAZI

SON DAKİKA

GEBZE’DEKİ GİZLİ ‘MUMO’ HAZİNESİ KÜRATÖR ENGELLİ İSTANBUL BİENAL’İN ÖNÜNE GEÇEBİLİR

Gebze’de bir depo…

Kültür ve sanat çevrelerinden çok az insan orada bir depoda saklı duran gizli hazineyi bilir.

Bilenler arasında çok azı da o Hazine dairesine girmiştir.

Burası belki de Türkiye’nin en büyük “Çağdaş Sanat Galerisi’dir…”

Ne kadar mı büyük?

İçindeki sanat eseri çeşitliliği bakımından belki de İstanbul Çağdaş Sanat Müzesi’nden çok daha büyük._

***

Bir tür “Depo Müze” burası…

Ben ona, New York MoMa’dan esinlenerek, “MuMo” diyorum…

Mudo mağazalarının kurucusu Mustafa Taviloğlu’nun 50 yıldır topladığı Türk çağdaş sanat eserlerinden oluşan çok zengin bir koleksiyondur bu.

Bence koleksiyon demek yanlış.

Çünkü o kelime işin boyutunu küçültüyor.

***

Taviloğlu, tanıdığım en müthiş modern sanat trend avcısıdır.

Yeni çıkan bir sanatçıyı herkesten önce o keşfeder.

Onu yıllardır takip ediyorum, daha kimse tanımızken keşfettiği sanatçıların her biri sonradan Türkiye’nin, hatta dünyanın önemli sanatçıları arasına girmiştir.

***

Mudo şimdi yıllardır hayal ettiği bir şeyi gerçekleştiriyor.

Topladığı bütün eserleri bir “Bienal espirisiyle” sergileyecek.

Eserler İstanbul’un 5 ayrı büyük mekanında ilk defa sanat severlere açılacak.

Hem de arkasına İstanbul Bienali kadar güçlü bir sponsoru da almış.

İstanbul Bienali küratör krizi ile boğuşurken, Mudo kendi bienaline hazırlanıyor.

Önümüzdeki dönemde bu sergi Bienalin bile önüne geçerse hiç şaşırmam.

BEŞİNCİ YAZI

GAYE SU AKYOL’UN MEHTERLİ FESUPHANALLAH’INA KAÇ PUAN

Gaye Su Akyol’un yeni şarkısı “Love Buzz’i” dinliyorum geçen Cuma’dan beri.

Şöyle tarif edeyim:

(*) İçinde bir Mehter marşı var.

(*) Bir de Erkin Baba’nın “Fesuphanallah’ı…”

(*) Tabi Anadolu Rock’ı da unutmamak lazım.

(*) Kapak fotoğrafı derseniz bugüne kadar hiç görmediğimiz oryantal çizgileri taşıyan bir tür “Kitsch…”

(*) Onun da içinde bir Asena var…

(*) Bir de Zenya…

(*) Bonus olarak da oryantal dansçı…

Diskolarda çok dinlenir bu şarkı…

Çok da dans edilir…

Ve bir kerde daha anladım.

Gaye Su Erkin Koray ve Moğollar sonrası Anadolu Rock’ın ilk asenası…

İsteyen kraliçesi de diyebilir.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

xxx